CMR “سی ام آر” چیست؟

توسط fatemeh baqshani در آبان ۲۳, ۱۳۹۸

راهنامه CMR “سی ام آر” سندی است که درمسیر حمل و نقل بین المللی با کامیون مورد استفاده قرار می گیرد و مخصوص حمل جاده ای می باشد و دلیل انعقاد قرارداد حمل ، پذیرش شرایط قرارداد و رسید دریافت محموله توسط حمل کننده (کریر ) خواهد بود و سند مزبور تحت مقررات کنوانسیون بین المللی حمل ونقل جاده ای کالا یا مقررات بین المللی حمل کالا از طریق جاده صادر می گردد و حدود مسئولیت های متصدیان حمل جاده ای را مشخص می نماید . این سند غیر قابل انتقال بوده و به منزله رسید کالا تلقی می گردد و بایستی مورد تایید سازمان حمل و نقل پایانه های کشورباشد .

کنوانسیون CMR که در سال ۱۹۵۶ مورد تصویب و الحاق پنج کشور اروپایی قرار گرفت به تدریج به صورت یکی از مفید ترین و عمده ترین کنوانسیون ها در عرصه ی حمل ونقل بین المللی در آمد و تا کنون بیش از شصت کشور به آن پیوسته اند. کنوانسیون CMR در حمل و نقل بین المللی جاده ای کالا و همچنین در حالت های خاص در حمل ترکیبی به شرطی که کالا از وسایل نقلیه جاده ای تخلیه نشود مورد استفاده قرار می گیرد.
یکی از نکات قابل توجه و عمده در این کنوانسیون به علت مشخص بودن توافق بین فرستنده – حمل کننده اولیه و حمل کنندگان بعدی – گیرنده در عملیات حمل و نقل بین المللی یا سندCMR که در چارچوب کنوانسیون CMR صادر می­گردد.
تعیین موارد مسئولیت هر یک از دست اندر کاران در زنجیره حمل و نقل بین المللی جاده ای و به خصوص تعیین حداکثر میزان مسئولیت حمل کنندگان در موارد فقدان و بروز خسارت به محمولات و یا تاخیر در حمل و تحویل کالا، این امکان فراهم گردیده که شرکت های بیمه بتوانند در شکلی ساده و موثر مسئولیت حمل کنندگان را بیمه کنند.
مفاد این کنوانسیون مهمترین راهنمای مجریان حمل بین المللی کالا از طریق جاده است و حیطه وظایف، مسئولیت ها و حقوق آنهارا مشخص می کند.

تفاوت عمده «سی ام آر» با بارنامه اف بی ال (فیاتا) و بی ال (سراسری) در آن است که بارنامه سند مالکیت و قابل انتقال و ظهرنویسی می باشد، ولی سی ام آر قابل انتقال و پشت نویسی نبوده و سند مالکیتی کالا نمی باشد.

«سی ام آر» علاوه بر ناظر بودن بر روابط بین حمل کننده ، فرستنده و گیرنده پوشش بیمه‌ای برای مسئولیت شرکت‌های کریر را بوجود می آورد. با بیمه کردن «سی ام آر» مسئولیت شرکت‌های حمل کننده بیمه می گردد.

در صورتی که وسیله نقلیه حامل کالا در قسمتی از سفر به طرق دریایی و یا ریلی حمل شود و برای آن سند CMR صادر گردد، به شرطی که کالا از وسیله نقلیه تخلیه نشود مشمول مقررات کنوانسیون CMR می باشد.

در کنوانسیون CMR حمل کننده مسئول اعمال، خدمه یا هر شخص دیگری که در جریان حمل از خدمات آنها استفاده می‌کند، خواهد بود.

فرستنده مسئول جبران تمام هزینه‌ها، خسارات و صدماتی خواهد بود که در نتیجه عدم صحت یا عدم کفایت مشخصات لازمه از جمله موارد ذیل به حمل کننده وارد شود:

– نام و نشانی فرستنده کالا
– نام و نشانی گیرنده کالا
– تاریخ و محل دریافت کالا
– وزن ناخالص کالا
– شرح ماهیت کالا و نوع بسته‌بندی
– تعداد بسته‌ها و علایم و شماره‌های مخصوص آنها
– دستورات ضروری برای تشریفات گمرکی و غیره

حق بیمه CMR  “سی ام آر”:

مبنای محاسبه حق بیمه توافق و ضرایب شرکت بیمه با بیمه گذار می باشد.

۱ :در مورد راهنامه های حمل کالا یا CMR باارزش اظهار شده ، متقاضی می بایست قبل از بارگیری مراتب را به بیمه گر اعلام وحق بیمه متعلقه را پرداخت نماید و یا تا سقف خاص و محدودی CMR بیمه می گردد.

۲ :هر گاه برای محموله یک وسیله نقلیه چند راهنامه صادر گردد (گروپاژ) حق بیمه برای هر راهنامه محاسبه نمی گردد اگر برای یک مقصد باشد حق بیمه معادل یک کامیون دربست با توجه به حجم کل ناخالص کالا واگر برای مقاصد مختلف باشد بر اساس دورترین مقصد وبا حجم کل کامیون محاسبه می گردد.

۳ :برای کالاهای خطرناک و فاسد شدنی نرخ بیمه آن از کالاهای استاندارد متفاوت خواهد بود

۶ :هزینه نجات وجلوگیری از توسعه خسارت توسط بیمه گر پرداخت می شود.

استثنائات بیمه  CMR “سی ام آر”:

  1. خسارت و هزینه های مربوط به محمولاتی که تحت شمول کنوانسیون سی ام آر نامه مربوط قرار ندارد
  2. خسارت و هزینه های مربوط به مواردی که طبق کنوانسیون سی ام آر بیمه گذار نسبت به آن از مسئولیت مبری است
  3. خسارت ناشی از عمد و سوء نیت بیمه گذار
  4. خسارت ناشی از انرژِی هسته ای و رادیو اکتیو
  5. خسارت ناشی از جنگ ، شورش ،بلوا، اعتصاب ،خرابکاری ، ظبط ویا مصادره کالا
  6. خسارات وارده به فلزات گرانبها،سنگ های قیمتی ،پول و اسکناس ،آثار هنری و تابلوهای نقاشی و مجسمه ها مگر در صورتیکه قبل از حمل موافقت بیمه گر جلب شده باشد
  7. لوازم دست دوم و اثاثیه منزل که در این مورد باید فرستنده کالا برای کالا بیمه کلوز C تهیه نماید.

کالای خطرناک چیست؟

توسط fatemeh baqshani در آبان ۱۶, ۱۳۹۸

 مواد و ترکیبات شیمیایی که به صورت بالقوه بتوانند براي سلامتی افراد، اموال یا محیط زیست خطر ایجاد نمایند را کالاي خطرناك می نامند . کالاي خطرناك شامل این دسته بندي کلی می گردند:

  • مواد منفجره
  • آتش زا
  • خودسوز (بدون انکه جرقه اي وجود داشته باشد خود ماده خاصیت در شرایط خاص قابلیت اشتعال دارند)
  • موادي که با اب واکنش شیمیایی دارند (که در اثر تماس با اب یا بخار اب باعث تولید گاز هاي قابل اشتعال یا سمی می شوند)
  • اکسید کننده ها (که باعث گسترش اتش یا دامنه حریق می گردند)
  • مواد سمی یا عفونی
  • مواد خورنده

عبارات و اصطلاحات زیر در خصوص کالای خطرناک مورد استفاده قرار می گیرند که معمولا به وسیله انها می توانیم به اطلاعات مورد نیاز و ضروري دست یابیم

شماره سازمان ملل یا :Number UN یک شماره چهار رقمی است که توسط سازمان ملل به کالاي هاي خطرناک و شیمیایی اختصاص دارد تا بوسیله ان بتوانیم به ماهیت کالاي خطرناك دسترسی یابیم

نام صحیح کالاي ارسالی یا :PSN نامی استاندارد که در حمل و نقل کالای خطرناک به جاي نام تجاري و سایر اسامی متعارف استفاده می شود.

کلاس / دسته بندي: کالای خطرناک به کلاس هاي مختلفی تقسیم می شوند که این کلاس بندي بر اساس اصلی ترین خطري است که کالا از خود ایجاد می نماید. کالاهاي خطرناك به نه گروه مختلف تفکیک می شوند. دسته بندي هر یک از کلاسها نیز براساس ماهیت خطر تولیدي، مختلف می باشد.

ریسک فرعی یا: Risk Subsidiary هر گاه کالای خطرناک داراي خطراتی بیش از انچه که در یک کلاس یا دسته بندي را شامل شود خطر اصلی، کلاس اصلی کالاي خطرناك و خطرات فرعی دیگر کلاس یا دسته بندي هاي فرعی ان کالا را شامل خواهد گردید.

گروه بسته بندي یا : Group Packing کالای خطرناک بسته به نوع و میزان خطرناك بودن خود می باید بسته بندي متناسب با خود را داشته باشد به عبارت دیگري کالا با درجه خطر بالا می باید بسته بندي کاملا متناسب با نوع خطر را رعایت نموده باشد. بر همین اساس بسته به میزان خطر کالا، بسته بندي کالا در سه گروه یک ، دو و سه ( اعداد لاتین) به شرح ذیل متمایز می گردند.

گروه یک: براي بسته بندي کالاهاي بسیار خطرناك

گروه دو: براي بسته بندي کالاهاي با میزان خطر متوسط

گروه سه: براي بسته بندي کالاهاي با میزان خطر پایین

کلاسهاي مختلف کالاهاي خطرناك و نشانه هاي هر یک

کالاهاي خطرناك بسته به اصلی ترین و با اهمیت ترین خطر و ریسک تولیدي به نه کلاس مختلف تفکیک می گردند. همچنین هر یک از کلاس هاي نه گانه خود نیز به دسته بندي هاي مختلفی ممکن است تقسیم گردند.

کلاس یک : مواد منفجره یا موادي که براي تولید مواد منفجره بکار می روند.

کلاس دو : گازهاي خطرناك

  • کلاس ۲٫۱: گازهاي قابل اشتعال:

به گازهایی اطلاق می گردد که می توانند با ازاد شدن در داخل هوا و وجود منبع جرقه ، مشتعل گردند. گازهاي قابل اشتعال می توانند سبک تر یا سنگین تر از هوا باشند. گازهاي سنگین تر از هوا می توانند در سطوح پایین جمع گردیده که در صورت بروز جرقه و انباشت گاز قابلیت انفجار و اشتعال را دارند. در این دسته می توان به گازهایی همانند هیدروژن ، استیلن ، LNG و LPG اشاره نمود

  • کلاس ۲٫۲

گازهاي تحت فشار هستند که نه قابلیت اشتعال دارند و نه سمی . از این دسته می توان به گازهاي ذیل اشاره نمود.

  • نیتروژن
  • دي اکسید کربن o
  • هواي فشرده
  • هلیم

برخی از گازهاي این کلاس باعث ایجاد خطر خفگی می گردند به عنوان مثال گاز نیتروژن و دي اکسید کربن. هرگاه گازهاي داراي خطر خفگی از هوا سنگین تر باشند می توانند در سطوح پایین تجمع یافته و باعث کاهش اکسیژن هوا یا تخلیه کامل منطقه از اکسیژن می گردد.

  • کلاس ۲٫۲ بهمراه ریسک فرعی ۱٫۵ :گازهاي اکسید کننده

گازهایی هستند که نه قابلیت اتش گیري را داشته و نه خواص سمی بودن را دارند اما می توانند باعث تسریع در احتراق گردیده و در صورت وجود مواد سوختنی و قابل اشتعال خطر اتش سوزي این مواد را بسیار بالا ببرند.

از گازهایی که در این دسته قرار می گیرند :

  • انتونوکس
  • اکسید نیتروژن
  • کلاس ۳٫ ۲گازهاي سم:

 گازهایی هستند که در صورت استنشاق می توانند باعث مرگ یا مصدومیت شدید گردند. بسیاري از گازهاي این دسته علاوه بر داشتن خواص سمی، داراي خواص دیگري هم هستند به عبارت دیگر خواصی همچون قابلیت اشتعال ، اکسید کنندگی یا خورندگی را هم دارند

  • کلاس ۳ مایعات قابل اشتعال

 مایعات قابل اشتعال بخاراتی از خود تولید می کنند که این بخارات می توانند در داخل هوا در صورت وجود منبع تولید جرقه مشتعل گردند. بر اساس تعریف این دسته از مایعات داراي نقطه اشتعال یا Point Flash کمتر یا مساوي ۶۰ درجه سیلسیوس می باشند. نقطه اشتعال یا Point Flash عبارت است از درجه حرارتی که در ان مایع می تواند به اندازه کافی تولید بخاراتی در هوا را نموده که در صورت وجود منبع تولید جرقه باعث اشتعال ان گردد.

  • کلاس چهارم ۴ جامدات قابل اشتعال

کلاس ۴٫۱ جامدات قابل اشتعال، مواد جامد داراي خاصیت خود واکنش و مواد جامد غیر انفجاري

جامدات قابل اشتعال در واقع مواد جامد سوختنی بوده یا مواد جامدي هستند که در اثر اصطکاك می توانند ایجاد حریق و اشتعال نمایند.

مواد خود واکنش یا Reactive-Self موادي هستند که بلحاظ حرارتی ناپایدار بوده و حتی بدون وجود اکسیژن هم تمایل زیادي جهت انجام تجزیه هاي حرارت زا می باشند.

مواد جامد غیر حساس به انفجار ، مواد انفجاري هستند که با اب یا الکل یا رقیق شدن با دیگر مواد باعث شکل گیري یک مخلوط جامد همسان گردیده که خواص انفجاري ان را تشدید می نمایند. مثالی از این ماده می تواند اسید پیکریک مرطوب باشد.

  • کلاس ۴٫۲ مواد جامد مستعد جهت احتراق خود به خود

این مواد شامل ان دسته از جامدات قابل اشتعال بوده که در اثر افزایش دما و مجاورت هوا یا هواي مرطوب قابلیت احتراق خود به خود را دارند به عبارت دیگر بدون وجود منبع جرقه یا اتش این مواد به صورت خود به خود اتش می گیرند. مثال این دسته از کالای خطرناک می توان به مواد ذیل اشاره نمود.

  • فسفر سفید
  • ضایعات پنبه
  • غذاي ماهی
  • کلاس ۴٫۳ مواد جامدي که در اثر تماس با اب تولید گازهاي قابل اشتعال می نمایند.

 موادي هستند که در اثر تماس با اب امکان انتشار گازهاي قابل اشتعال نموده که می تواند باعث شکل گیري ترکیب منفجره در هوا گردند. در برخی حالات گرمایی که از این واکنش تولید می شود می تواند باعث احتراق خود به خودي بدون وجود منبع جرقه گردد. همچنین برخی از مواد این دسته در هنگام احتراق قابلیت تولید گاز هاي سمی را نیز دارند. مواد ذیل در دسته این نوع جامدات قرار دارند.

· فسفید الومینیم ( باعث تولید و ازاد سازي گاز فسفین می گردد)

· کاربید کلسیم ( باعث ازاد سازي و تولید گاز استیلن می گردد)

· سدیم ( باعث ازاد سازي گاز هیدروژن می گردد)

  • کلاس ۵٫۱ مواد اکسید کننده

این مواد که به خودي خود تمایل کمی جهت سوختن را دارند (کند سوز) ممکن است با کسب اکسیژن کافی (خصوصا در مجاورت کالاهاي کلاس ۵٫۲) باعث احتراق سایر مواد یا مشارکت در سوختن انها داشته باشند. مواد ذیل از جمله مواد قرار گرفته در این دسته می باشند

  • پرمنگنات پتاسیم
  • نیترات امونیم
  • هیپوکلرید کلسیم
  • کلاس ۵٫۲ پراکسید هاي آلی

پراکسیدهاي آلی مواد ارگانیکی هستند که داراي گروه عناصر پراکسید غیر فعال (-O-O-) بوده که از لحاظ حرارتی ناپایدار بوده و بسیار تمایل به انجام واکنش هاي خطرناك با دیگر مواد را دارند. این مواد می توانند از لحاظ شیمیایی داراي خواص ذیل باشند.

  • سوختن سریع
  • مستعد جهت انجام واکنش و تجزیه هاي انفجاري
  • حساس به حرارت ، ضربه و اصطکاك
  • انجام واکنش سریع با دیگر مواد
  • کلاس ۶ مواد سمی
  • کلاس ۱٫۶ مواد سمی

کالاهاي قرار گرفته در این دسته موادي هستند که در صورت بلعیده شدن، استنشاق و حتی در برخی موارد تماس پوست دست با انها منجر به مرگ یا اسیب جدي می گردند. همچنین برخی مواد این دسته می توانند خطرات فرعی دیگر را هم داشته باشند (به عنوان مثال قابل اشتعال یا قابلیت خورندگی هم داشته باشند)

  • کلاس ۲٫۶ مواد عفونی

موادي هستند که عموما حاوي ترکیبات میکرو ارگانیسم که باعث ایجاد بیماري می گردند، می باشند. این مواد جهت واکسیناسیون انسانی و حیوانی بکار گرفته می شوند

  • کلاس هفت مواد پرتوزا (رادیو اکتیویته)

موادي یا ترکیباتی هستند که داراي تشعشعات رادیو اکتیو بوده و بر اساس دستور العمل هاي صادره از سوي سازمان بین المللی انرژي اتمی IAEA باید با انها رفتار نمود. این نوع کالاها عموما بدلیل اتش زا بودن یا کمک به احتراق سایر موارد در دسته کالاهاي خطرناك قرار نگرفته بلکه به واسطه تشعشعات زیانبار آنها موجب مرگ یا اسیب جدي به سلامت انسانها یا محیط زیست خواهد گردید.

  • کلاس هشت مواد خورنده

مواد جامد و مایعی هستند که می توانند باعث اسیب رسانی شدید به نسوج زنده یا ایجاد خورندگی شدید موادي همچون فلزات گردند. مواد خورنده قابلیت نابودي و یا ایجاد اسیب به نسوج و بافتهاي زنده انسانی و نباتی و جانوري گردیده و در تماس با فلزات همانند الومینیم ، فولاد و دیگر فلزات باعث خورده شدگی انها گردد. برخی از این مواد همچنین در اثر بخارات تولیدي باعث سوزش چشم ، مجاري تنفسی و پوست گردند. اساس و پایه مواد خورنده معمولا اسید ها یا الکالیک بوده که در برخی حالات علاوه بر موارد پیش گفته می توانند خواصی همانند اتش زایی یا اکسید کنندگی را هم شامل شوند.

  • کلاس نه مواد و کالاهاي متفرقه

 موادي که تحت این کلاس قرار می گیرند داراي خطراتی هستند که در شمول هشت کلاس دیگر کالاهاي خطرناك قرار ندارند. برخی از موادي که در این کلاس قرار می گیرند ممکن است بواسطه خواص و ملاحظاتی که در رابطه با دماي نگهداري انها می بایست رعایت گردیده و در صورت عدم رعایت موجب بروز حوادث خطرناك گردد دسته بندي شده اند.

  • قیر مذاب
  • یخ خشک